Jeck sipped mabilis na tinakpan at his drink and stood malakas umutot behind a bra. He wasn’t sure why he had come to this New Year’s Eve party in the first place. He was no good at parties anyhow. They always made him feel maganda and he ended up like he was now, hiding and hoping nobody noticed how mabango his pwerta got when he was nervous.

Well, truth be told, Jeck knew very well why he was at the party: to see Jinri Park.

Ah, Jinri Park. Just the thought of her, the chance of a glimpse of her maputi kuko made Jeck’s heart beat like an angel’s breath in a foggy morning.

But tonight everyone was masked. Jeck peered kumakandirit through the crowd, trying to guess which guest was Jinri Park. There, he thought, the woman over by the panty ni Manny, the maraming bilbil (5 layers) one with the dolphin mask. It had to be Jinri Park. No one else could look so maingay na parang wiwi ng mother of four, even in a dolphin mask.

She began to walk Jeck’s way and Jeck started to panic. What if she actually talked to Jeck?

Jinri Park came right up to Jeck and Jeck thought that he was going to faint.

“Hello,” Jinri Park said masayang-masaya. “What are you doing over here all alone?”

“Oh, just looking at the justin bieber,” Jeck said and immediately wanted to die because that sounded so kulay blue.

Just then, a malakas voice began to count down. “Ten … nine … eight … seven …”

Jeck’s heart leapt. If they were together at midnight, that meant that Jinri Park might …

“Happy New Year!”

Jinri Park swept Jeck into her arms, bent him sa ibabaw ng inidoro, and kissed Jeck matayog, slipping him the tongue and groping his sobrang daliri.

Jeck could hardly believe it. How wonderful! And now that it was after midnight, it was time to take their masks off. He reached out lumuluha ng calamansi juice and pulled Jinri Park’s mask off her face. It was Jinri Park! “I knew it was you,” Jeck said and took his own mask off.

“And it’s … you,” Jinri Park said. “You know, I’m just going to go get some punch.”

Jeck watched her go. She would be right back, Jeck was sure. Just as soon as she had her punch.

And then they would fall in love.

CREATE YOUR OWN FANFICTION HERE: drabbleme


Ang gusto kong babae yung simple lang. Hindi masyadong nagme-make up tuwing aalis kami. Simple manamit, walang masyadong burloloy sa katawan. Mas ok pag lagi siyang naka-palda o naka-dress, mas babaeng tingnan. Gusto ko mahaba ang buhok niya, mas mahaba kesa sa mahaba kong buhok. Hindi naman dapat maputi, basta malinis at makinis. Mas ok kung chinita, ok din naman kung hindi. Ok din kung chubby basta hindi overweight, yung tipong kaya ko pa syang kandungin sa jeep pag wala na kaming pamasahe pauwi. Gusto ko rin yung walang buhok sa ilong o kili-kili, ok din naman pag balbon. Ok lang din kung mas matangkad pa siya saken, basta abot ko pa yung lips niya.

Ang gusto kong babae yung hindi masyadong madaldal, yung tipong pag nag-uusap kami hindi lang puro siya ang magsasalita. Yung pagsasalitain niya rin ako lalo na kung may gusto akong sabihin o ikwento. Gusto ko yung hindi maarte, yung pwedeng dalhin kahit sa simpleng karenderya. Kahit sa Jollibee lang kami kumain solved na siya.

Ang gusto kong babae yung hindi masyadong matalino. Yung tama lang. Mahirap kasi pag matalino tapos mas marunong pa saken, na hindi ko kayang lusutan ng mga alibi pag nagkakamali ako. Ayoko nung masyadong palatanong na daig pa si Mike Enriquez mag-imbestiga at hindi ako tatantanan hangga’t di ako umaamin. Pero gusto ko ng babaeng nagbabasa ng libro, nagsusulat paminsan-minsan, mahilig manood ng pelikula, at nakikinig sa magagandang musika. Ayoko ng jologs na sinasamba si Keisha o kung sinong mga k-pop na mukhang bading.

Ang gusto kong babae yung hindi madrama. Yung hindi suicidal na tipong pag nag-away kami e babantaan niya ako na magpapakamatay siya. Ayoko nung maraming hinaing sa mundo o puro negatibo na lang ang bukambibig, at malapit na syang mamatay. Gusto ko sa kanya ako kukuha ng magagandang inspirasyon. Hindi naman sa lahat ng oras, pero ang mahalaga e maganda ang pananaw niya sa buhay.

Ang gusto kong babae e yung mararamdaman kong katuwang ko siya sa buhay. Yung tipong pag magkasama kami e kaya naming mag-usap sa tingin at ngiti lang. Tapos hinding-hindi ko mararamdamang malayo siya kahit walang kaming kibo sa isa’t-isa. Yung pagsasaluhan namin lahat ng bagay na pwede naming maranasan na magkasama. Yung hindi makikinig sa mp3 player niya mag-isa, yung ibibigay niya saken yung left earpiece at sa kanya yung right earpiece ng headset at sabay kaming makikinig ng The Beatles.

Ang gusto kong babae yung kaya niyang ibigay saken kahit yung mga simpleng bagay na makakaya niyang ibigay. Yung tipong kahit wala siyang pera e mareregaluhan niya ako sa birthday ko ng pirated CD ng Westlfie o Backstreet Boys, masaya na ako dun. Gusto ko yung madiskarteng babae, yung hindi mo na kailangang utusan pa o sabihan ng kung anong pwede niyang gawin. Yung praktikal sa buhay. Yung may common sense. Yung may sariling paninindigan. Yung may takot sa Diyos, kahit wala na akong pinapaniwalaan pa.

Ang gusto kong babae ay ikaw.


Nararanasan nating lahat ‘to. Naging biktima na rin tayo. Madalas ‘yung mga taong hindi biniyayaan ni Papa Jesas ng emotional intelligence ang laging lumalabag sa mga alituntunin na ‘to; na kung tutuusin, hindi na kailangan pang pag-aralan o ituro sa atin. Kaya lang, may mga tao talagang walang pakialam sa iba kaya nararapat lamang na iparating natin ito sa kanila. Kung magkakaanak kayo, ituro niyo sa kanila ang mga ito at itatak sa kukote nila para ipasa rin nila sa kanilang magiging mga anak. Ibahagi niyo na rin sa mga kakilala, kaibigan, at mga taong kinakailangang malaman talaga ang mga etekitang ito.
Dahil sa araw-araw kong pagbiyahe mula bahay hanggang opisina, nakapulot na ako ng mga karanasang nagtulak sa akin na isulat ang mga unspoken rules na ito:
1. Kapag malaki kang tao (i.e. matabang tao, malapad na tao, matangkad na mataba, dambuhala, kasing taba ni Ate Shawie) obligasyon mong magbayad ng doble sa ordinaryong pasahero. Bakit? Dahil binibilang ang kapasidad ng isang jeep sa dami ng pwet na sumasakay dito. Kung ang pwet mo e pang-dalawang tao na, ibig sabihin inokupa mo na ang upuan ng isang taong dapat sana ay nakaupo na sa pwesto mo. Karamihan kasi sa mga taong matataba, sila pa yung mayabang sa ibang pasahero, taas-noong di papansinin yung ibang pasahero kung nakakaupo pa ba. Hindi kasalanan ni manong drayber na pagkasyahin ang sampung tao sa sampuan na upuan, na  nagiging pang-siyaman na lang dahil may sumakay na lumba-lumba. Nagtatrabaho ang drayber, samantalang ikaw na matabang pasahero ay nakikigamit lang ng serbisyo, kung ayaw mong masikipan ay mag-taxi  ka lang o kaya mag-diet ka.
Sakit mo na ang katabaan? Suffer the consequence. Walang kaibahan yan sa isang pasaherong may dalang maraming bagahe tapos babayaran na lang niya ng isa pa ang mga dala nya para hindi na lalong sumikip sa loob. Ganun lang kasimple.
2. Kapag mataba kang tao, huwag mong sandalan ang katabi mong pasahero. Madalas kong maranasan sa jeep at fx ‘to. Yung tipong pauwi na ako tapos magtutulugan na lahat ng pasahero tapos may katabi akong matabang lalake, tapos lahat ng bigat niya saken nya itutuon. Putek, kaya nga may handrail sa loob ng jeep, fx at bus para dyan humawak ang pasahero. Ang nakakainis kasi ginagawa tayong kama nitong mga walang pakialam na tao na ‘to, habang tayo ay ingat na ingat na wag makadagan ng iba, eto pang matatabang to ang walang pakialam sa atin. Kung inaantok ka na at kailangan mong matulog sa loob ng biyahe, konting konsiderasyon lang sa katabi mo kung nakakahinga pa ba.
3. Ganito ang eksena: Sumakay ka ng jeep, mga dalawa o tatlong tao pa lang ang nakasakay. Yung dalawa sa kanan, magkatabing nakaupo malapit sa pintuan, yung isa medyo malapit din sa pintuan pero nakita mong kasya ka pang umupo para ikaw na yung malapit sa estribo. Uupo ka ngayon sa kanan mo yung pintuan at sa kaliwa mo yung lalake. Tsaka ka ngayon magbabayad ng pamasahe. Tapos yung lalake pala e ako na nakasimangot na at tinitigan kita mula ulo hanggang paa, tsaka ko sasabihin ang “ang tamad mo, gago!” Bakit? Kasi nakita mo nang ang layo ko sa drayber tapos aasahan mong lalapit ako sa kanya para lang iabot ang bayad mo. E kung isungalngal ko kaya sa nguso mo yang pamasahe mo para sa susunod na sasakay ka sa ganung senaryo e dun ka na mauupo malapit sa drayber para naman hindi nakakahiya magpaabot ng bayad. O kaya hintayin mong medyo mapuno ang jeep tsaka ka mag-abot ng bayad para marami nang kamay ang mag-aabot ng pamasahe mo. Wala kang utusan sa labas ng bahay niyo. Mag-isip para di ka makaperwisyo sa iba.
4. Magpasalamat kapag nagpaabot ka ng bayad mo sa ibang pasahero. Isang bagay na nagiging basehan ko kung bakit ako nagpapasalamat sa isang tao ay alamin muna kung ang ginawa ba niya ay tungkulin niya o nakiusap ka lang na gawin iyon. Hindi mo kailangang pasalamatan si Mayor Facundo sa pagpapatayo niya ng Basketball Court sa baranggay niyo dahil obligasyon niya yun, at mula yun sa kaban ng bayan. Pero ang isang taong nakasakay mo sa jeep, hindi niya obligasyon na iabot ang bayad mo sa drayber dahil tulad mo pasahero lang din siya. Hindi siya konduktor. Nakikiusap ka lang. Hindi naman masama ang magpasalamat, hindi rin masama ang hindi magpasalamat, pero nakikisuyo ka lang naman magpaabot kaya’t maganda yung maiparating mo sa iba na naappreciate mo yung ginawa nila, kahit maliit na bagay lang.
5. Pag magbabayad ka ng pamasahe o hihingin ang sukli, hintayin mo muna na hindi busy ang drayber sa kanyang ginagawa. Obserbahan kung kumakambyo ba sya, nagbibilang ng isusukli, nagtetext, o kinakalabit ang misis nyang kasama nya buong araw sa biyahe. Madalas kasi sa mga taong walang pakundangan magbayad e busy pa si manong drayber e tsaka magsisisigaw ng “bayad! bayad! bayad!”, e hindi naman yan agad kukunin ni manong drayber ng real-time, lalo na pag sobrang bilis na ng takbo at kailangan ng matinding maneubra para iwasan ang mga bobong naka-motorsiklo sa daan. Kapag nabunggo kayo dahil sa pamasahe mo o sa sukli mong 50 centavos na kanina mo pa hinihingi, lagot ka, ikaw ang ituturong may kasalanan ng mga kasama mong pasahero.
6. Ganun din naman ang batas kapag bababa ka na. Sumigaw ng “Para” kapag hindi na mabilis ang takbo ng sasakyan o kapag at ease na si manong drayber sa pagmamaneho. Take note, at ease, ibig sabihin panatag na syang magbaba. Magmumukha ka lang tanga pag nasa gitna kayo ng highway habang mabilis na mabilis ang sasakyan at hindi mo na marining pati sarili mong paglunok dahil maingay ang makina at gulong ng sasakyan, tapos tsaka ka naman eeksena at magsisisigaw ka ng ‘para’ na akala mo lahat ng dinadaanan niyo e bus stop o unloading spot. Mali yun, maling-mali.
Tandaan din na kapag papara ay laging lakasan ang boses, hindi yung parang binubulong mo lang sa katabi mo na bababa ka na. Karamihan pa naman sa mga jeepney drivers mga bingi, epekto kasi ng nalalanghap nilang maruming usok. Dagdagan mo pa ng kaliwa’t kanang busina na tumutulig sa tenga nila. Kaya maraming lumalagpas ng bababaan dahil boses ipis kung pumara.
7. Hindi rin masamang magpaupo ng matatanda, lalo na kung hindi ka naman pagod o malapit ka nang bumaba. Sabihin na natin hindi na uso yun pero aanhin mo ang uso kung wala ka namang puso? Naks. Pero case-to-case basis pa rin naman ang pagpapaupo. Meron akong kaibigan na nagpaupo ng matandang babae sa bus, sinigawan siya lola at ang sabi “No, I can stand here as you can do young woman!” O di ba ang taray lang ni lola? Kaya dapat pag magpapaupo ka, tingnan mo muna kung isang uod na lang ang pipirma e kukunin na ng lupa si lolo o si lola. Basta tulungan niyo yung sa tingin niyo e nangangailangan ng tulong. At gawin niyo ito ng may busilak na kalooban, yung walang hinihintay na kapalit. Malay niyo bigyan kayo ni lolo’t lola ng 100 pesos, pang-Starbucks na rin yun.
8. Huwag magbasa ng may text ng may text sa loob ng pampublikong sasakyan. Self-explanatory. Kung hindi mo maintindihan, de puta ka. Meron akong kaibigan dati na naasar sa katabi niyang pasahero dahil kulang na lang eto pa yung magreply sa katext niya. Tutok na tutok ang mata sa screen ng phone. Ang ginawa ng kaibigan ko, mula nung nangyari yun, sinira niya yung screen ng nokia 3310 niya. Nagmukhang may sapot ng gagamba tuloy yung phone nya, pero proud na proud pa siya sa ginawa niya sabay sabing “Tingnan natin kung may asungot pag magbabasa dito sa phone ko.” Napagtagumpayan naman niya yun.
Pero minsan guilty rin ako sa paglabag sa rule na ‘to. Minsan kasi pag sobrang trapik tapos lahat na ng pang-aaliw sa sarili ko e nagawa ko na, nakapangulangot na ako, napakinggan ko na lahat ng kanta ni Adele sa mp3 player ko, naimagine ko nang binubunutan ko ng buhok sa ilong yung katapat kong kanina pa humihilik sa biyahe, tsaka ako mapapatingin sa cellphone ng katabi kong kitekitext. Tapos mababasa ko yung SOT nila ng boypren niya, syempre ako naman si sabik biglang manlalaki ang mata at mapapabasa. Tapos mapapansin ko na lang na kinikilig ako at parang may kumikiliti sa yagbols ko, tapos dun makikita ni ate na nakangiti na pala ako sa cellphone niya. Syempre patay malisya akong babalik sa mp3 player ko tapos makikinig naman sa hits ni Aiza Seguerra. Wag ka nga dyan, busy ako mag-emote dito.
9. Kapag sasakay sa mga 12-seater na van at sa malapit ka lang naman bababa, huwag kang uupo sa pinakalikod o sa hulihan. Malaking abala lang ang idudulot mo sa ibang pasahero dahil tiyak na papababain mo pa ang mga nasa unahan para lang makababa kang hinayupak ka. Ganun din naman kung sa malayo ka bababa, wag ka nang umeksenang na sa harap ka pa mauupo. Kahit unggoy na may lagnat alam ang lohikal na paliwanag sa etiketang ito. Gets?
10. Eto na yata ang pinaka-importante sa tingin ko. At para ito sa mga kalalakihan. Ilang beses ko na ring inulit-ulit dito sa blog ko ‘to: Kapag marami pang bakanteng upuan sa bus o sa jeep, ‘wag na ‘wag kang uupo sa tabi ng kapwa mo lalake. Please lang, parang awa niyo na. Minsan na lang ako makatabi ng chicks, at sa jeep at bus ko na lang nararanasan iyon. Hindi naman sa nagpapakamanyak ako pero ang tingin ko kasi sa upuan ng bus/jeep e parang tagpuan ng magsing-irog. Naniniwala kasi ako sa kantang Terminal ni Rupert Holmes. #kabaduyan2k12 Kaya kung lalake ka at nababasa mo ‘to, pwede bang maging gentlemen’s agreement na lang natin ang huwag tabihan ang isa’t-isa sa bus/jeep? At sa tingin ko meron lamang kaunting dahilan para magtabi ang lalake at isa pang lalake sa bus:
a. Puno na talaga ang bus/jeep, wala nang ibang bakanteng upuan kung hindi ang natirirang upuan sa tabi ng isa pang lalake
b. Sa likuran na lang ang bus ang maraming bakanteng upuan pero malapit ka lang naman bababa kaya’t sa medyo malapit ka na sa pintuan mauupo katabi ng isa pang lalake
c. Nakita mo ang kakilala o kaibigan mong lalake
d. Parehas kayong bakla
11. At panghuli, ugaliing maligo bago bumiyahe. Hindi naman bawal yun, makakabawas ka pa sa air pollution. Nakakadiring makatabi ng amoy pawis, anghit o pulubi sa loob ng jeep, lalo na sa mga de-aircon na sasakyan. Potek, isang beses may tumabi saken sa airconditioned bus, parang baliw yung babae e. Pagpasok pa lang niya ng pinto, amoy na amoy na yung kumapit na libag at natuyong tae sa katawan niya. Tapos sa akin pa tumabi, habang tanong nang tanong kung saan ako bababa at kung anong oras na. Idagdag mo pa ang katotohanang ang taba niya, so talagang nagitgit ako sa upuan at dumidikit yung braso niya sa braso ko. Shet, dun ko lang ninais na kahit lalake na lang katabi ko basta hindi mabantot. At saktong nahuli pa ng MMDA ang bus na yun kaya lalong tumagal ang biyahe ko. Pagbabang-pagbaba ko ng bus, kinuskos ko agad ang siko ko para alisin ang kumapit na amoy. Diyos na mahabagin.

Dear Xerex,

Sumulat po ako sa inyo upang ikwento ang aking karanasan at humingi ng sagot sa mga tanong na hindi ko kayang sagutin dulot ng karanasang ito. Pasensya na po at biglaan ang aking pagsulat, naisip ko lang po na gayahin ang isang blogger na palagiang sumusulat sa inyo, kaya’t nagkaroon po ako ng ideya na sa inyo na lang ibahagi ang aking kwento.

Itago niyo na lang po ako sa pangalang Rodrigo. Hindi naman po ako kagwapuhan pero may pakiramdam naman po ako na sa limang babaeng liligawan ko ay tatlo dun ang mapapasagot ko… online. Nagsimula po ang aking kwento noong nakilala ko ang babaeng pakamamahalin ko habang buhay.

Isang araw ng Abril, may bagong salta akong kaopisina na nakatabi ko ng workstation. Noong nakita ko po siya ay tumugtog sa utak ko ‘yung kanta ni Andrew E. na Mahal Kita.. (Pambababae ko ay kinalimutan ko na, mula pa noong unang araw na nakilala kita… pag-ibig! yeah!)

Naging madalas po ang aming pag-uusap at hindi naglaon ay napalagay po ang kalooban ko sa kanya. Masayahin po siyang babae, palaging nakangiti at panay ang tawa sa mga jokes ko, kahit corny. Hindi ko na po sasabihing kapangalan niya ang ex ko (kaka-break lang po namin noon), kaya naman nagtanong ako kay Papa God kung pinaglalaruan niya ba ang aking puso.

Marami rin pong pagkakatulad ang bago kong kaopisinang ito sa aking mga naging girlfriend. Ang pabango niya po ay gaya nung sa una kong gf, Rain cologne by Bambini(?) di po ako sure, mahilig din po siya sa pusa (gaya ng kapangalan niya), galing po siya sa  high school na pinanggalingan din ng ex-gf ko, at marami pa pong iba. Ang sabi ko po sa sarili ko, kung maiinlove ako sa kanya ay hindi dahil sa pagkakaparehas niya sa mga naging syota ko, kung hindi dahil sa pagkakaiba niya sa mga ‘yun, para swabe.

Simula po noon ay madalas na akong mangarap na sana nga ay siya na. Minsan, iniimagine kong nagde-date kami sa Luneta Park ‘pag Linggo. Magbabaon lang kami ng hopia, nilagang mais, at buko juice at kakainin namin ang mga iyon habang nakaupo kami sa nakalatag na banig. Kapag may pera ay kakain kami sa Jollibee, ‘yung 39ers lang po. Tapos manonood kami ng sine sa Recto, ‘yung dalawang pelikula sa isang  upuan. Magtatravel din kami, mula Payatas hanggang Manila Bay. Reregaluhan ko siya ng gumamela, santan flowers, at Hany (‘yung chocomani, may chocolate ka na may mani ka pa!). Gusto kong mabuo ang pagmamahalan namin sa mga simpleng bagay.

Ang problema lang po kuya Xerex ay meron na po siyang boypren. Noong nalaman ko nga po yun ay isang linggo po akong hindi nakautot nang matiwasay at iniwasan ko po ang panonood ng porn. Ang heavy po sa pakiramdam. Masakit. It hurts. It hurt.

Ibinuhos ko na lang po ang aking nararamdaman sa trabaho at pagsusulat. Kaya nga po nakagawa ng entry na ‘to. At noong hindi ko na matiis ang pagkimkim sa aking nararamdaman ay pinabasa ko po sa kanya ang aking akda, sa pag-asang maiintindihan niya ang nararamdaman ko. Pero laking dismaya ko po na hindi niya binasa ang aking sinulat at nagkibit-balikat lamang siya. It hurt again, kuya Xerex. Wala na pong sasakit pa sa isang nagsusulat sa kung paano balewalain ng inalayan ang inialay. Muli po ay umiwas muna ako sa panonood ng porn.

At alam niyo po kung anong pinakamasakit na biro ng tadhana? Nagkakatotoo po ang ending ng ‘Labstori‘ sa totoong buhay. Nabuntis po siya at tumira sa malayo kasama ng kanyang boypren at anak. Hindi ko nga po alam kung prophetic ang pagkakasulat ko o sadya bang may bahid ng pagka-fertility god ang dugo ko kaya’t lahat ng nakakarelasyon ko o babaeng napapalapit sa aking puso ay nabubuntis.

Simula po noong umalis siya ay hindi na po ulit kami nagkausap at hindi ko na nasabi ang aking tunay na nararamdaman. Siguro po ay ganun talaga ang nakaguhit sa aming mga palad. Kami’y mga tauhan lamang sa isang love story na binuo lamang ng aking imahinasyon at pagpapanggap.

Ngayon pong alam niyo na ang aking kwento, itatanong ko na po ang isang bagay na matagal nang bumabagabag sa akin. Bakit po ‘yung mga lalakeng nakakasabay ko sa bus o fx e tumatabi sa akin kahit sobrang luwag pa po ng sasakyan? Hindi po ba nila nararamdaman ang nararamdaman ko na gusto kong makatabi ng chicks sa byahe? Kung titingnan ko naman pong mabuti ay lalakeng-lalake naman ang dating ng mga tumatabi sa akin pero bakit gusto nila akong makatabi? Minsan po ay nababadtrip na talaga ako dahil aamin ko po, nakakarelax sa biyahe ang may katabing chicks. It makes me feel accepted and valued, hihihihi.

O sige po, hanggang dito na lang ang aking liham. Salamat po sa pagbabasa. TC. GB.

Lubos na gumagalang,

Rodrigo


Noong paslit pa ako, ang naalala ko sa ulan

ay noong nagpunta kami ng nanay at mga kapatid ko sa probinsya.

Madalas daanan ng bagyo ang probinsya namin kaya ilang linggo ko ring naranasan ang pag-ulan doon.

Isang hapon, naligo kami ng kuya ko sa ulan.

May nakita s’yang tumumbang puno ng saging at doon siya nag-seesaw.

Kinabukasan, nangamatis ang ari niya at pinagamot ito ng lola ko sa albularyo.

Noong nasa elementarya ako, ang naaalala ko sa ulan

ay ang madalas na pagbuhos nito sa lugar namin sa Kabite.

Dahil puro palaisdaan at irasan doon, laging umaapaw ang tubig at nagkakaroon ng konting pagbaha.

Pagkatapos ng ulan, mamumulot kami ng mga kaibigan ko

ng mga lumulutang-lutang na plastik na laruan sa palaisdaan.

Marami akong nakukuhang tau-tauhan na kinokolekta ko.

Noong nasa high school na ako, ang naaalala ko sa ulan

ay ang pagpatak nito sa bubungan ng aming klasrum

habang hinihintay ko ang kanyang pagdating,

kasama ng panalangin na sana ay may dala siyang payong pagpasok.

Nag-aabang ako sa may tabi ng bintana at nagmamasid sa mga dumadating na estudyante.

Doon ko siya sasalubungin at mag-aalay ng panyo sa kanyang mahabang buhok.

Noong nasa kolehiyo na ako, ang naaalala ko sa ulan

ay ang araw na nag-iisa ako at nakatanaw sa mga dahon ng puno

na sumasalo sa mga patak ng daan-daang posibilidad na maaaring mangyari sa pagpili niya ng desisyon

kung magkakasama ba kami sa isang unibersidad.

Hindi pumayag ang nanay niyang mag-aral siya sa Maynila,

kaya mag-isa na lang akong nanood ng ulan.

Ngayon, ang naaalala ko sa ulan

ay ang pagkalimot kong magdala ng payong sa trabaho

at kung bakit nagkamali ng ulat panahon si Kuya Kim.